Milowy krok
w badaniach wody
Pomysł zainteresowania Rosjan technologią Grandera pojawił się w roku 1996. Rosja ma na świecie znakomitą pozycję jeśli chodzi o badania wody, co zresztą odnosi również do prawie wszystkich państw byłego bloku wschodniego. Było w związku z tym oczywistym, że import technologii Grandera do Rosji będzie ogromnie trudny, gdyż urzędy państwowe są szczególnie sceptyczne i stawiają niebotyczne wymagania atestowe. Właśnie takie wyzwania stały się podstawą dla podjęcia ryzyka skoku w paszczę lwa. I rzeczywiście, otrzymanie pozwolenia na import technologii wodnej bazującej na przekazie informacji i zmianach strukturalnych było mało realne.
Rosyjscy eksperci oczekiwali nie tylko dowodu na pewność technologii Grandera, co było stosunkowo proste lecz również skuteczności a co za tym idzie sensowności, co z kolei naukowo jest już o wiele trudniejsze do udowodnienia.
Juri Rachmanin i Vladimir Kondratow
Rosyjscy naukowcy Jurij Rachmanin (po prawej) i Vladimir Kondratow od wielu lat badają Granderową technologię ożywiania wody.
Przewodnicząca dyrekcji moskiewskiego Instytutu Higieny Olga Skworcowa była zainteresowana zwłaszcza przekazem informacji w wodzie co świadczyło o wysokiej wiedzy naukowej tego badacza. Wg niej tylko jeden człowiek był w stanie rzeczywiście odpowiedzieć na takie wyzwanie i skierowała przedstawicieli Grandera do prof. Jurija A. Rachmanina, kierownika laboratorium wody pitnej w Instytucie Badawczym A.S.Sysina, będącego jednocześnie wiceprezydentem Akademii Nauk Przyrodniczych i ekspertem Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) ds. wody pitnej.
Latem 1997r. prof. Rachmanin opracował obszerny program naukowy zawierający fizyczne, chemiczne, mikrobiologiczne i medyczne badania pozwalające na dostarczenie niezbitych dowodów pewności technologii Grandera a tym samym nie powodującej żadnych negatywnych skutków dla zdrowia. Ta pewność (niewątpliwość) została ostatecznie nieodwołalnie potwierdzona wraz z zakończeniem wszystkich badań. Jednocześnie rosyjskie ministerstwo zdrowia wydało latem 1998r. nieograniczone pozwolenie na wprowadzenie technologii Grandera do Rosji.
W celu wyjaśnienia mechanizmu działania technologii Grandera i jej oddziaływania na wodę zaangażowano dr Władimira Kondratowa, czołowego fachowca w dziedzinie badania struktury wody.
Wyniki prac badawczych zespołu naukowego Rachmanin / Kondratow zostały w międzyczasie ogłoszone na całym świecie jako odkrycia naukowe. Doprowadziły one do tego, że Johann Grander został odznaczony srebrnym medalem rosyjskiej Akademii Nauk Przyrodniczych. Jest wielce prawdopodobnym, że stanowi to dopiero pierwszą część milowego kroku w badaniach wody. W gruncie rzeczy Rosjanie z wielkim przekonaniem twierdzą, że 20-e stulecie przede wszystkim poświecone było badaniom chemii wody podczas gdy 21-e stulecie będzie należało do zaniedbanej dotychczas fizyki wody.
Te wywierające wrażenie wyniki badań są zasadniczym powodem, dla którego obaj rosyjscy naukowcy Rachmanin i Kondratow (ten nadzwyczaj taktowny i skromnie prezentujący się człowiek uważany jest przez fachowców za rosyjskiego „Ensteina”) przynajmniej raz do roku pielgrzymują do Jochbergu aby razem z Johannem Granderem i jego wewnętrznym zespołem badawczym dyskutować o dalszych możliwościach analizowania technologii Grandera w dotychczas jeszcze niezbadanych obszarach zastosowań.
| 