Chińskie Koleje Państwowe
Chiny
Podstawowe zasady technologii Grandera rozpowszechniły się daleko poza granicami jego ojczyzny.
Johanna Grandera łączy tradycyjnie bliski stosunek do Chin. Chińska kultura odnosi się do fenomenów przyrody w sposób dużo bardziej otwarty niż nasza. Jednocześnie także w państwie środka ludzie są coraz bardziej świadomi tego, że ta pierwotna wiedza zanika.
Był rok 1993, kiedy przedstawiciele Chińskich Kolei Państwowych po raz pierwszy zetknęli się z technologią Grandera. Chińczycy szukali wtedy na całym świecie sposobów, które umożliwiłyby oszczędność paliwa w lokomotywach napędzanych silnikami typu diesel. Efektem ich poszukiwań było zastosowanie technologii Grandera w Chinach.
Trwające wiele lat testy, prowadzone w Szanghaju i Kantonie zakończyły się sukcesem. Tzw. ekokatalizator, ożywiacz dodatków do paliwa przyniósł oszczędności w wysokości 1 do 3 procent. Ta pozornie mała wartość stanowiła niewiarygodną wprost wielkość w zestawieniu z gigantycznym zużyciem paliwa w chińskich kolejach, których sieć, mniej lub bardziej gęsta, pokrywa obszar trzeciego pod względem powierzchni kraju świata.
Poprawiły się także wskaźniki emisji spalin, a tempo zużycia silników zmniejszyło się.
Jak dotąd szczytowym punktem w kontaktach chińsko-austriackich w dziedzinie ożywiania wody była wizyta złożona przez dyrektorów generalnych chińskich kolei, Zhu Wej oraz Liu Feng, którym bardzo zależało na osobistym spotkaniu z Johannem Granderem i wymianie osobistych doświadczeń. Spotkanie odbyło się 24. września 1997 roku. Już od lat chcieliśmy poznać człowieka, o którego odkryciach tak szeroko dyskutuje się w Chinach, mówił Zhu Wei. Przedstawił on propozycję, aby prowadzić ciągłą wymianę doświadczeń z badań prowadzonych na wszystkich kontynentach, aby ludzie je sobie wzajemnie udostępniali.
| 