Suchen & Finden

Hoe alles begon

De ontwikkeling van het begrip waterverlevendiging

De aanduiding ”waterverlevendiging” is inmiddels een veel geciteerd, vaak verkeerd begrepen en helaas soms ook een misbruikt begrip geworden. Waar komt de term eigenlijk vandaan? Het was Johann Grander zelf die aan zijn methode de naam ”waterverlevendiging” heeft gegeven nadat hij onder de microscoop in het gedrag van micro-organismen steeds weer veranderingen vaststelde zodra hij water met zijn methode behandelde.
Om de betekenis en oorsprong van de term nader te kunnen beschrijven, is een korte kennismaking met de meer dan twintig jaar research van Johann Grander verhelderend.

De aanleiding

Johann Grander die in de jaren ’70 een tankstation dreef, leed in die tijd aan chronische gewrichtsontstekingen die door de koude winters en het zware lichamelijke werk werden veroorzaakt. Aan een chirurgische ingreep leek niet te ontkomen. Om die te voorkomen herinnerde hij zich de massagerol die zijn vader had uitgevonden, daarmee begon hij zichzelf te behandelen. De massagerol lijkt op een dynamo die als ermee over de huid wordt gestreken fijne, korte stroomimpulsen opwekt waardoor het behandelde lichaamsdeel sterker en beter wordt doorbloed. Tegenwoordig zouden we zo’n apparaat een interferentie-massageapparaat noemen. Omdat door die therapie de gezondheidstoestand van Johann Grander aanzienlijk verbeterde, was een operatie niet langer noodzakelijk. Ook de rugklachten van zijn vrouw Inge werden succesvol met de massagerol behandeld.
Deze belangrijke ervaring leidde ertoe dat Johann Grander de uitvinding van zijn vader verder ontwikkelde en verbeterde. Het ”geheim” van de werking lag in de keuze van speciale magneten die van een bepaalde legering waren gemaakt en daardoor natuurlijke energieën konden overbrengen.

Het begin van de experimenten

In gedachten ging Johann Grander echter al een stap verder. De vraag die hem sterk bezighield was de mogelijkheid om een voor de mens, ook bij direct contact, natuurlijke en volkomen ongevaarlijke energie te scheppen, waarmee zelfs gewone elektrische apparaten konden worden bediend. Op die manier ontwikkelde Johann Grander in tien jaar tien verschillende ”magneetgeneratoren” elk met een geheel eigen constructie, die een zo hoog frequente energie opwekten dat ook aanraking van niet-geïsoleerde polen geen enkel gevaar opleverde.
Daarmee had hij in principe zijn doel bereikt. De generatoren, die uit natuurlijke magneten waren opgebouwd, leverden volstrekt ongevaarlijke energie. Voor de praktische toepassing van dit soort ideeën was ook in die tijd de bureaucratie echter een sta-in-de-weg: de uitvoering in serieproductie strandde op de weigering van het octrooibureau om patent te verlenen. De ingediende ontwerpen werden afgekeurd met de motivering dat ”nieuwe producten die schade berokkenen niet worden gepatenteerd”.

De ontdekking water

Die eerste kleine teleurstelling was voor Johann Grander direct het positieve signaal voor een nieuwe opgave. Tijdens zijn researchwerk deed hij steeds weer experimenten waaruit bleek dat de energieverandering ook in en onder water functioneerde, en dat in het water bijzondere eigenschappen tot ontwikkeling kwamen. Het werd hem elke dag duidelijker dat de patentweigering een vingerwijzing was om zich nog intensiever met het element water bezig te houden en dit in verband te brengen met de magneetgeneratoren die hij had ontwikkeld.
De meeste van zijn ontdekkingen zijn volledig gebaseerd op intuïtie en waarnemingen in de natuur. Op deze plaats moet speciaal een belangrijke hulp en onmisbare critica – door haar instinct superieur aan de mens – worden genoemd: de huiskat van de Granders. Door haar ongewone gedrag maakte zij als eerste Johann Grander opmerkzaam op het ”verlevendigde” water, doordat ze alleen dat water wilde drinken.
Grander besefte dat uit de combinatie van zijn generatoren en water iets ”bijzonders” kon ontstaan. Zo stelde hij bij zijn experimenten vast dat de eigenschappen respectievelijk de informatie die hij aan het water kon ontlenen ook zonder direct contact op ander water overdraagbaar waren. Deze kennis wordt tegenwoordig met succes toegepast bij de apparatuur waarmee Grander water verlevendigt.
Hoe het principe van waterverlevendiging precies werkt is een geheim dat altijd binnen de kring van de familie Grander bewaard is gebleven; de werking hangt echter af van veel factoren die ontdekt werden op basis van experimenten waaraan tientallen jaren werd gewerkt.
De mensen kwamen steeds vaker naar Grander, en namen zijn water eerst in flessen en later in jerrycans mee. Na verloop van tijd begon hij aantekening te maken van de vele reacties waarin melding werd gemaakt van allerlei successen op het gebied van de gezondheid en andere toepassingen bij dieren en planten.

Onder de microscoop

Het belangrijkste instrument om het element water en zijn eigenschappen te leren kennen was voor Grander de microscoop. In zijn ”denkfabriek” staan honderden watermonsters uit alle grote rivieren van de wereld (de Nijl, Po, Ganges en vele andere rivieren). Hij onderzocht de monsters onder de microscoop om uit te zoeken hoe de verschillende waterstromen van de aarde zich gedragen.
Op het moment dat aan dit microbiologisch verontreinigde water een druppel verlevendigd water werd toegevoegd, trad een regeneratieproces in werking. Het leven keerde er weer letterlijk in terug. Er konden zich weer micro-organismen ontwikkelen die nuttig waren voor de zuivering van het water. Door deze ontdekking ontstond het begrip waterverlevendiging waar Johann Grander zelf zijn stempel op heeft gedrukt.

Bouwstenen van de waterverlevendiging

Johann Grander slaagde er dus in door het verbeteren van de waterstructuur een nieuw en gezond milieu voor nuttige micro-organismen te scheppen; deze organismen dienen altijd in gezond water aanwezig te zijn. Om de werkelijke ”gezondheidsdienst voor water” te kunnen zien, moest onder de microscoop met sterke vergrotingen worden gewerkt. De micro-organismen in één enkele druppel water kenmerken zich door hun grote verscheidenheid en ze vervullen belangrijke taken met betrekking tot het zelfreinigend vermogen van water. De basisvoorwaarde hiervoor is echter een geordende en stabiele inwendige structuur, waardoor voor de micro-organismen een milieu wordt geschapen waarin ze kunnen gedijen.
Door zijn methode water te verlevendigen bracht Johann Grander ordening aan in die inwendige structuur, en schiep daarmee de voorwaarden voor de opbouw van een natuurlijk immuunsysteem in het water, doordat de natuurlijke flora met behulp van de nuttige
micro-organismen werd versterkt.
Tegenwoordig wordt de term ”waterverlevendiging” weliswaar gebruikt om verschillende methoden aan te duiden om water te behandelen, maar de methode van Johann Grander is de enige die deze aanduiding verdient, omdat alleen zijn methode werkelijk in staat is om duurzaam leven in water tot stand te brengen.